خويش وصيت نمايد ، واجب است وصى ، شخصى را براى حج از آن شهر اجير نمايد و هزينهء آن را از اصل تركه بپردازد ، گرچه بيشتر از هزينهء حج از بلد خود ميت باشد ، به شرط اينكه در اين وصيت غرض عقلائى در ميان باشد ، مانند اينكه حج نمودن از آن شهر داراى ثواب بيشترى باشد نه اينكه صرفا براى ضرر زدن به ورثه اين وصيت را كرده باشد ، و همچنين نبايد اجرت حج از آن شهر بيشتر از اجرت متعارف حج نيابتى بيشتر باشد . مسأله 115 - اگر ميت مقدار مشخصى از مال خويش را وصيت كرده باشد كه با آن حج انجام شود ، چنانچه آن مقدار بيشتر از اجرت متعارف باشد ، به اندازهء اجرت متعارف از اصل مال و مقدار زيادى از ثلث باقيماندهء مال براى هزينهء حج مصرف مىگردد . مسأله 116 - اگر ميّت مال معينى را براى حجّة الاسلام وصيت نموده باشد ، وارث و يا وصىّ بداند كه به اين مال ، خمس تعلق دارد ، واجب است اوّل خمس آن را خارج كرده و سپس ما بقى را در راه حج مصرف نمايد ، و جايز نيست مالى را كه خمس به آن تعلق گرفته به مصرف حج برساند ، البته اگر خمس بر ذمهء ميت تعلق گرفته باشد و وى از بابت خمس بدهكار باشد ، به اين معنى كه خمس بر عين مال تعلق نگرفته است ، در اين صورت حج بر آن مقدم مىگردد . اما اگر مورد وصيت حج ديگرى غير از حجّة الاسلام باشد ، در هر صورت اخراج خمس بر حج مقدم است و چنانچه ما بقى به اندازهء ثلث مالش بشود ، عمل به وصيت واجب است ، و بايد براى حج مصرف شود ، و اگر كفاف حج را ننمايد ، در امور خيريه مصرف گردد .